Vrouwelijke blufpoker

Eindelijk kon ik eens mijn journalistieke stokpaardje berijden voor vrouwelijk wetenschappelijk publiek. Al jaren loop ik - en menige mediacollega met mij - er tegenaan dat je vrouwelijke deskundigen nauwelijks bereid vindt mee te werken aan een verhaal. Of het gaat om een interview van een kwartier, een tv-optreden of een radiogesprek: wetenschapsters zeggen negen van de tien keer 'nee'.
Toen de organisatoren van de Vrouwennetwerkdag van de Universiteit Utrecht me vroegen of ik de aftrap wilde doen met een bijdrage over het thema 'zichtbaarheid', had ik dan ook de tekst binnen de kortste keren klaar. Niet alleen kon ik mijn frustraties over die onwillige dames kwijt, ik kon ze ook eens uitleggen dat ze hun wetenschappelijke carrière geen dienst bewijzen door de media altijd de deur te wijzen.
Een stukje uit mijn tekst van vorige week donderdag: 'Vrouwen houden steevast de boot af als ik bel(...). Ze moeten een college voorbereiden, ze zitten te veel met hun hoofd in hun dissertatie, ze vinden dat ze er niet genoeg vanaf weten... Wel verwijzen ze steeds vriendelijk door naar een andere collega die véél geschikter zou zijn. In bijna alle gevallen is dat een man. Mannen die zonder uitzondering 'ja' zeggen, ook al weten ze er niets van. Dan lezen ze zich desnoods nog even in en bluffen zich er doorheen.'
Onder de kop Vrouwelijke blufpoker staat een verkorte versie van mijn lezing in het U-blad. En nou maar hopen dat het wat uithaalt, en dat die wetenschapsters nu eindelijk eens een keer 'ja' gaan zeggen als er journalisten bellen.