Nieuws
Opiniemakers in NRC Media Café
Zesentwintig keer was ze gevraagd door Pauw en Witteman, zesentwintig keer was ze afgebeld. Dus toen NRC-adjunct en opiniemaker Marike Stellinga - toen nog chef economie Elsevier - eindelijk aanschoof bij de heren, was ze vastberaden haar verhaal te houden, een kwartier lang, ongeacht de vragen die gesteld werden. En dat lukte: zelfs Jan Marijnissen kwam er niet tussen. Gewoon zeggen wat je wilt zeggen, viel Volkskrant columnist Sheila Sitalsing haar bij - niet per se antwoorden wat er gevraagd wordt. Dat werkt eigenlijk prima in praatprogramma's. Dat en meer deden Sitalsing en Stelling uit de doeken op 10 april, tijdens de Opiniemakersavond in het gloednieuwe NRC Café, een paar passen afstand van waar de krant daadwerkelijk in elkaar gezet wordt.
Hoe ze toch elke keer zo'n scherpe mening neerpennen in de krant, wilde interviewer Vera Spaans weten. Soms met hangen en wurgen, zo bleek, soms omdat iets waar jij je al weken over verbaast, door anderen niet eens wordt opgemerkt: Stellinga noemde haar NRC commentaar over 'Bezuinigingen die helemaal geen bezuinigingen zijn'. Stellinga: 'Ik dacht dit al weken - dat gepraat over bezuinigingen, terwijl als je naar de cijfers keek, er helemaal niet zo gek veel bezuinigd werd. Maar ik dacht: dat ziet toch iedereen? Niet dus, want dat was het stuk dat me de meeste bijval opleverde.'
Schrijven doet Sitalsing toch het liefst haar kamertje in Delft, niet in het gedruis van de actualiteit of in de tram- lang leve de streams van zenders als Politiek24, waardoor ze toch alle debatten van A tot Z kan volgen. Soms is het tikken tegen de klok, als om een uur of elf 's avonds de krant wel moet zakken en zij op het nippertje levert. Tijd om nog te bakkeleien met de eindredacteur is er dan ook niet: ' Dat gebeurt de dag erna. Of ik hoor het via Twitter.'
Stellinga mag dan al een jaar de NRC burelen kennen, die 'obsessieve liefde voor de deadline' kent ze niet. 'Ik denk dan: je kunt toch vooruit werken? Waarom moet het altijd op het laatste moment? Dat is toch een beetje dat weekbladritme dat ik nog heb, denk ik.'
Vijanden maken ze niet, niet echt ('Politici kunnen ook wel tegen een stootje') op één akkefietje tussen Rob Oudkerk en Sitalsing na; 'Niet lang na die column - misschien ook niet mijn beste - werd ik in een taxi opgehaald naar een radioprogramma. Bleek Oudkerk ook in die taxi te zitten! Hij vatte het gelukkig heel sportief op. Eenmaal bij de studio's hadden we alles uitgesproken.'
Apr 20, 2013
Zesentwintig keer was ze gevraagd door Pauw en Witteman, zesentwintig keer was ze afgebeld. Dus toen NRC-adjunct en opiniemaker Marike Stellinga - toen nog chef economie Elsevier - eindelijk aanschoof bij de heren, was ze vastberaden haar verhaal te houden, een kwartier lang, ongeacht de vragen die gesteld werden. En dat lukte: zelfs Jan Marijnissen kwam er niet tussen. Gewoon zeggen wat je wilt zeggen, viel Volkskrant columnist Sheila Sitalsing haar bij - niet per se antwoorden wat er gevraagd wordt. Dat werkt eigenlijk prima in praatprogramma's. Dat en meer deden Sitalsing en Stelling uit de doeken op 10 april, tijdens de Opiniemakersavond in het gloednieuwe NRC Café, een paar passen afstand van waar de krant daadwerkelijk in elkaar gezet wordt. Meer
Mar 16, 2013
Complimenten retweeten, dat is toch een beetje alsof je met een megafoon in een stiltecoupé gaat staan en roept hoe fantastisch iemand je vindt. Dat doe je niet, aldus Nynke de Jong in een vol Baantjermuseum, donderdag 14 maart. “Al moet ik soms wel op mijn handen zitten – hé, @pontifex vindt mij een leuke griet – maar dan houd ik me toch maar in. Eigenpijperij vind ik dat." Malou van Hintum is het daar niet mee eens. “Als een bepaalde hoogleraar vindt dat ik een goed stuk heb geschreven, dan retweet ik dat wel.”
Meer
Mar 8, 2013
Op 8 maart, Internationale Vrouwendag, heeft Vrouw & Media elk uur een link naar een artikel of filmpje van, met of over vrouwelijke journalisten getwitterd. Heb je onze tweets gemist? Geen man overboord, ze staan hieronder nog eens genoemd. Meer
Feb 23, 2013
Beroemd worden op Twitter, hoe doe je dat? Nynke de Jong (@Nynke), Phaedra Werkhoven (@Phaedrajanine), Malika Chtatou (@MalikaChtatou) en Malou van Hintum (@malouvh) weten hoe ze zich moeten profileren op Twitter. Ze halen er opdrachten binnen, doen er ideeën op voor artikelen of boeken en zijn vanwege het sociale medium geen journalist meer, maar een ‘merk’. Vrouw & Media heeft het viertal uitgenodigd voor een bijeenkomst op donderdag 14 maart in het Baantjermuseum, Amsterdam. Bestuurslid Mensje Melchior (@MensjeM) bevraagt hen over wat Twitter oplevert, hoe je jezelf slim in de kijker speelt, of je ook té uitgesproken kunt zijn en wat je vooral niet moet doen. Meer
Oct 3, 2012
Donderdag 27 september vond het jubileumdiner van Vrouw & Media plaats, georganiseerd vanwege het 30-jarig bestaan van de stichting. Bijna negentig journalisten waren bijeen in Hotel De Goudfazant in Amsterdam. Een uitgebreide foto-impressie is te vinden op onze Facebookpagina.
Meer
Meer
Aug 17, 2012
Vanwege het 30-jarig bestaan van Vrouw & Media organiseren we op donderdag 27 september in Amsterdam een jubileumdiner. We hebben negen prominente journalisten uitgenodigd, bij wie anderen kunnen aanschuiven. De Nederlandse Vereniging van Journalisten (NVJ) is sponsor van het welkomstdrankje van het jubileumdiner. Meer
Jun 24, 2012
Is het oké om mee te huilen met Gordon tijdens een interview? Hoe ga je om met voorlichters die per se mee willen luisteren? En hoe interview je actrices van beneden de dertig? Deze en andere vragen kwamen aan bod tijdens de zomerborrel van Vrouw en Media, donderdag 14 juni in een afgeladen Baantjer Museum in Amsterdam, met drie topinterviewers: Antoinnette Scheulderman (Linda., Volkskrant Magazine), Patricia van den Broek (Viva, nu chef reportage) en Carolina Lo Galbo (Vrij Nederland).
MeerOpiniemakers in NRC Media Café
Zesentwintig keer was ze gevraagd door Pauw en Witteman, zesentwintig keer was ze afgebeld. Dus toen NRC-adjunct en opiniemaker Marike Stellinga - toen nog chef economie Elsevier - eindelijk aanschoof bij de heren, was ze vastberaden haar verhaal te houden, een kwartier lang, ongeacht de vragen die gesteld werden. En dat lukte: zelfs Jan Marijnissen kwam er niet tussen. Gewoon zeggen wat je wilt zeggen, viel Volkskrant columnist Sheila Sitalsing haar bij - niet per se antwoorden wat er gevraagd wordt. Dat werkt eigenlijk prima in praatprogramma's. Dat en meer deden Sitalsing en Stelling uit de doeken op 10 april, tijdens de Opiniemakersavond in het gloednieuwe NRC Café, een paar passen afstand van waar de krant daadwerkelijk in elkaar gezet wordt.
Hoe ze toch elke keer zo'n scherpe mening neerpennen in de krant, wilde interviewer Vera Spaans weten. Soms met hangen en wurgen, zo bleek, soms omdat iets waar jij je al weken over verbaast, door anderen niet eens wordt opgemerkt: Stellinga noemde haar NRC commentaar over 'Bezuinigingen die helemaal geen bezuinigingen zijn'. Stellinga: 'Ik dacht dit al weken - dat gepraat over bezuinigingen, terwijl als je naar de cijfers keek, er helemaal niet zo gek veel bezuinigd werd. Maar ik dacht: dat ziet toch iedereen? Niet dus, want dat was het stuk dat me de meeste bijval opleverde.'
Schrijven doet Sitalsing toch het liefst haar kamertje in Delft, niet in het gedruis van de actualiteit of in de tram- lang leve de streams van zenders als Politiek24, waardoor ze toch alle debatten van A tot Z kan volgen. Soms is het tikken tegen de klok, als om een uur of elf 's avonds de krant wel moet zakken en zij op het nippertje levert. Tijd om nog te bakkeleien met de eindredacteur is er dan ook niet: ' Dat gebeurt de dag erna. Of ik hoor het via Twitter.'
Stellinga mag dan al een jaar de NRC burelen kennen, die 'obsessieve liefde voor de deadline' kent ze niet. 'Ik denk dan: je kunt toch vooruit werken? Waarom moet het altijd op het laatste moment? Dat is toch een beetje dat weekbladritme dat ik nog heb, denk ik.'
Vijanden maken ze niet, niet echt ('Politici kunnen ook wel tegen een stootje') op één akkefietje tussen Rob Oudkerk en Sitalsing na; 'Niet lang na die column - misschien ook niet mijn beste - werd ik in een taxi opgehaald naar een radioprogramma. Bleek Oudkerk ook in die taxi te zitten! Hij vatte het gelukkig heel sportief op. Eenmaal bij de studio's hadden we alles uitgesproken.'
